Alkmaar naar Nice – eerste Alpen dag – dag 56 – van Thonon-les-bains naar Malpasset

Na zes nachten op een flinterdun matje voelde slapen op mijn nieuwe luchtbed als pure luxe. De camping was eenvoudig — twee sterren, geen overbodige franje — maar met een warme sfeer en vriendelijke mensen. Om kwart voor acht vertrokken Martial en ik uit Thonon-les-Bains. We liepen zo de stad uit, de bossen in, langzaam klimmend door de eerste kleine dorpen. Het toeristische karakter maakte plaats voor rust en landelijkheid. De bronnen onderweg waren ijskoud en verfrissend, en bij de eerste Alpenrivier merkten we pas hoe hoog we al zaten: een prachtig uitzicht over het meer van Genève, terwijl de zon ongenadig brandde.

Halverwege lunchten we bij een picknicktafel, waarna de klim pas echt begon. Het pad werd steiler, de zon feller, en mijn kuiten brandden net zo hard als de lucht. Langs de kant groeiden frambozen in overvloed; we namen de tijd om te proeven. De uitzichten waren adembenemend, maar omhoog kijken deed ik bewust niet — het was beter om stap voor stap te blijven gaan zonder de eindeloze helling te zien. Bij de laatste boerderij vulden we al ons water bij en rustten kort. Het was al laat in de middag en we liepen sinds de vroege ochtend.

Na drie korte klimmen vonden we op 1600 meter hoogte onze plek: naast een skilift, met uitzicht over de bergen, een vallei boven ons en het glinsterende meer in de verte. We zetten onze tenten op, aten ons avondmaal en maakten nog een korte wandeling naar een gebouw dat volgens Google “Chez Stephan” heette, in de hoop op iets warms te drinken — helaas, gesloten. Terug bij de tent liet ik alles open, zodat ik de hele nacht het uitzicht op de bergen en de vallei had. Het voelde onwerkelijk; alsof iemand me elk moment kon knijpen om te checken of dit echt was.

PS: Iedereen had me gewaarschuwd dat je in de Alpen geen grote afstanden maakt, en ze hadden gelijk. Van de tien uur dat Komoot aanstond, hebben we minder dan zes uur gewandeld. De rest van de tijd stond ik stil, te genieten. Het was alsof ik zes uur lang alleen maar trappen liep — zo voelden mijn benen in ieder geval.

 

Gerelateerde berichten

Er bestaat een oude uitspraak die bijna iedereen kent: macht...