Tinder…

Soms komen wij mannen bijeen, de samenstelling maakt niet veel uit. Of je nu wel of geen pappa bent en wel of niet van tuinieren houd. De ongeschreven regel is gewoon dat je er van houdt om in een kring te zitten waarbij er sociaal wenselijk geen enkele regels van toepassing zijn. Het was een mooie dag in de zomer van 2015 dat we bij de keet hard aan het werk gingen in de moestuin. Dat hard werken bestond uiteraard voornamelijk uit het nuttigen van het gerstenat van gerst dat elders geoogst was. De omgekeerde olievaten met hierop gemonteerde kachelpijp maakte het vertrouwde geluid van een gasaansteker en op dat moment zou het onverstandig zijn om in de buurt te komen van de blauwe jet die uit de pijp blies.

Waarschijnlijk was het de verveling die mij juist op dit moment deed besluiten om de suggestieve vraag te stellen: “He jongens, doen jullie wel eens iets met Tinder?”. Als echte dertigers – die veel te veel nadenken en bezig zijn met verantwoordelijk zijn – komt ieder op zijn beurt met een excuus waarom hij het niet heeft. “Ja wat denk jij, als … daar achter komt ben ik dood.” tot “Ik weet niet hoe dat werkt…”. Alle titanen hier hebben thuis de liefde van hun leven zitten, of iets wat er voor door moet gaan. Laten we stellen dat allen een relatie hebben die morgen niet over is en al langer duurt dan 5 jaar. Mijn impulsiviteit wordt op de vingers getikt door mijn eigen verantwoordelijkheid. Wat nu als een had geantwoord: “Ja joh, gisteren nog een milf uit elkaar getrokken!”. Was de sfeer dan goed gebleven?

Ik besluit het voortouw te nemen: “Kom op jongens, ga me niet vertellen dat jullie niet weten hoe dat werkt!”. Er wordt gemord en gemopperd. De eerste voelt het al aankomen en roept meteen: “Niet op mijn telefoon hoor, straks herkent iemand mij!”. “Ach man, maak je geen zorgen. Kom dan laat ik zien hoe het werkt.” Ik download de app en installeer deze. Nog even een leuke foto zoeken van mijn gezicht en hoppa, ik sta online. Ik rommel wat met de instellingen en terwijl de eerste hun nieuwsgierigheid niet kunnen bedwingen en met mij meekijken en hardop roepen “Nee, zet m op 50 km dan heb je veel kans.” blijven enkele ook op een paar meter staan. Alsof het meekijken al een schuldbekentenis is.

Niet veel later zitten we op mijn mobiele telefoon te swipen alsof ons leven er van afhangt. Mijn inschatting is dat vooral het aapjes kijken gehalte de grootste trigger is maar een enkeling oppert al bravoure: “Sint Pancras, kom we rijden er nu naartoe.” waarbij de zojuist onkennende helft van de mannen hem terugfluit en ineens weet uit te leggen “Nee joh, ze moeten jou ook leuk vinden, er moet eerst een match zijn!”. Na ruim anderhalf uur is de lol op, we hebben één match en het wordt tijd mijn account op te heffen en de app te verwijderen. Het wordt vroeg die ochtend als we naar huis gaan en iedereen geeft aan tevreden te zijn over de nacht. We hebben getuinierd, fik gestookt en gejaagd zoals echte mannen dat doen… als was het maar voor de nep.

Enkel maanden daarvoor…

Ik rijd na mijn – altijd zeer enerverende – Accelerator meetings terug naar huis. Van Abcoude naar Alkmaar. Terwijl ik langs de oudste industriestad van de wereld rijd besluit ik mijn werknemer te bellen. “He hoe gaat het?” begin ik uit gewoonte. “Ja goed, hoe was je Accelerator meeting?” ik “Goed, leuk, ja echt enorm veel geleerd. Zo vet dit!…. – stilte – Ik rijd nu op de A8…. zal ik langskomen?” hij “Ja dat kan, ik zit bij X maar je mag langskomen, gezellig!”. Ik duik nog net op tijd de afrit af en aangekomen in de stad weet ik een plek te vinden. Naast de sluizen van en naar de Zaan staat een flat, en daar ergens op de 4e of 5e verdieping moet het geweest zijn. In een echt mannen appartement komt het tot gezellige gesprekken, het uitzicht is verwarrend en fascinerend tegelijk. Ik blijf hoogte altijd erg indrukwekkend vinden, alsof die mieren daar beneden geen weet hebben van hoe de wereld echt in elkaar zit. Ja, ik zou wel een penthouse willen.

Er wordt gebeld, iets door de intercom geroepen en daarna geeft X aan dat Y er aankomt. Mij onbekend want ik ben dankzij mijn werknemer al op onbekend terrein, waar ik me overigens prima op mijn plek voel. Y komt binnen stormen en roep: “Jezus man, ik heb net een vrouw van 50 geneukt.” Het is even stil. Y is niet ouder dan 25 zo is mijn inschatting. X vraagt “Je hebt wat gedaan?” Alle energie die je verwacht van een jonge hond komt los en hij start zijn relaas… “Ja niet dat ik het nog een keer zou doen. Maar ze stond daar gewoon, aanbellen en deur ging open en daar stond ze in haar hemd. Heel ongemakkelijk vroeg ik of ik binnen mocht komen. Daar in de gang was het, het was wat je noemt een vluggertje. Ja ik snap ook niet hoe dat gaat hoor maar je zit gewoon te swipen en dan denk je: ach wat maakt het uit ik ga gewoon. Uit nieuwsgierigheid… denk ik. Ja nee, ik zou het niet nog een keer doen want het leeftijdsverschil is te groot. Man wat een bizarre wereld.” Terwijl hij zijn verhaal verteld wordt iedere uiting gevolgd door een serie van geluiden, zuchten, kreten. Het is een soort ‘oh wauw’ geluiden die tussen leuk, vreemd, schokend en alle emoties die er door hem heen gaan in zitten. Langzaam wordt hij rustiger en terwijl er nog wat vragen op hem worden afgevuurd veranderd het gespreksonderwerp en vordert de avond. Soms komt er nog een schaterlach met woorden zoals “…bizar…” of “… dat geloof je toch niet …”. Ik rijd voor middernacht naar huis terwijl ik alles probeer te verwerker waarbij vooral de nieuwsgierigheid mij dwingt om haar verhaal aan te horen, hoe zou zij dit ervaren hebben. Wie weet, ontmoet ik ooit nog een 50 jarige vrouw die een jonge hond langs liet komen om deze zich het zweet op de rug te laten werken in de gang van haar appartement.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *