Ik mis je! ~ In Memoriam Willemijn Stomph – Schimmel 1949 – 1995

# 22 jaar geleden

Ik fietste terug van het Alkwaard collega (Huidige Horizon) op de Kwakelkade. Langs het kanaal en richting het groene fietspad. Net voor het politiekantoor kwam Willemijn mij tegemoet fietsen. Ik stopte met mijn rechter voet op de stoep zodat ik niet echt hoefde af te stappen.

“Hoe was het op school?” vroeg ze enthousiast aan me. Ik reageerde nukkig, bot, verveeld en nog meer van die dingen die je doet als je 16 bent en totaal niet lekker in je vel zit.

Niet lang daarvoor was ik van de Vrije School gegaan, enkele weken nadat ik 16 was geworden. Ik had er genoeg van, luisteren naar mensen die mij dingen vertelden die mij niet interesseerde. Ik was een dromer (nog steeds wel) en keek naar buiten, naar het echte leven.

Na 3 dagen thuis zitten vertrouwde Willemijn het niet meer en moest ik dan toch vertellen dat ik van school was gegaan… Natuurlijk werd dat niet zomaar geaccepteerd maar blijkbaar was mijn standvastigheid oprecht en uiteindelijk kreeg ik een voorstel: “Je zorgt dat je werk hebt voor het einde van de week en anders heb ik werk voor je.” aldus Willemijn. Wat een topmoeder, direct actie!

Lekker dromend de week doorgekomen had ik uiteraard geen werk aan het einde van de week. Na één uitzendbureau had ik de moed al opgegeven. Geef me een doel en ik vlieg er naartoe. Zonder doel ben ik een speedboot zonder stuur, heel erg verwarrend dus.

Op vrijdag was de deadline daar, en Willemijn kwam thuis en vroeg nog netjes (én geinteresseerd) “Heb je werk?”. Nee, was mijn antwoord. “Dan kun je maandag beginnen.” was haar antwoord. Ze werkte bij de Vrije School (ja, die school waar ik afscheid van had genomen) en deed als ondersteuning de schooltuin (naast al die tientallen andere dingen die ze deed). Het schoolplein (waar de basket’s stonden) moest opnieuw betegeld worden, alles lag schots en scheef. Op mijn knieën heb ik in de weken daarna het schoolplein (geheel of deels dat weet ik niet meer) opnieuw betegeld met kniebeschermers van haar + een rubber hamer.

Ik heb nooit geweten of het echt een opdracht van de school zelf was of dat ze mij wilde laten voelen wat echte arbeid is. Wel weet ik dat ik het zalig vond. Als ik door de ramen naar binnen keek zag ik daar mijn klasgenootjes zitten. Zij moesten daar luisteren en ik had de vrijheid (ten minste in mijn hoofd).

Na een zomervakantie met baantjes werd ik toch overgehaald om weer naar school te gaan. Schakel MBO ging ik doen. MAVO niveau en dan kon ik daarna bepalen wat ik wilde gaan doen.

Na mijn nukkige reactie bleef ze – zoals altijd – superlief en aardig. We rondde het gesprek af en ik fietste naar huis. Even later klopten 2 mannen aan de deur, of mijn vader thuis was… Nee dat was hij niet, nou of ze dan thee mochten tot mijn vader thuis was. Het was de recherche, ik had nog geen vermoeden maar werd er wel bloednerveus van. Toen Paul thuis kwam en de hoek om liep en de mannen zag zitten riep hij alleen maar “Oh mijn god, nee niet Mijntje”… Hij wist het en langzaam drong tot mij door wat er aan de hand was.

De Rechercheurs legden uit dat ze Willemijn gevonden hadden na een melding. Willemijn was van haar fiets gevallen door een hartstilstand. Volgens de rechercheurs hadden de artsen verzekerd dat ze geen pijn had gehad. Later leerden we dat die apparaten die nu overal hangen (defibrillators) haar hadden kunnen redden tot 6 minuten na de val. Destijds had men die kennis nog niet.

Ik heb hier een brief voor mijn moeder

Dat liedje van Andre Hazes deed bij mij altijd de tranen rollen. Gelukkig mag dat gewoon in de kroegen waar ze het meestal rond sluitingstijd draaien.

Mijn brief dit jaar aan Willemijn:

He lieverd, ik maak me geen zorgen meer of ik alles wel goed doe. 

Ik heb nu het vertrouwen dat trots op mij bent met onze drie mannen, de boomhut en de moestuin. Er is altijd genoeg waarover we urenlang discussies hadden gevoerd, gezellig met een glas wijn en jij misschien wel stiekem met een sigaret. Ik had het graag mee willen maken maar het is nu eenmaal zo en dus leef ik soms een beetje voor twee zodat de mannen wel alles meekrijgen waarvan ik denk dat ze er iets aan hebben later.

Rust zacht.

Comments

  1. Martha Blog

    Mooi geschreven David, er is een schrijver in jou verloren gegaan, hoewel je de laatste tijd wel erg (schrijf) actief bent!

    Jou (jullie) lieve mama en ook mijn lieve buurvrouw. Wat een verdriet, wat een gemis. Wat een vreselijke periode was dat. Ik weet het ook nog als de dag van gisteren.

    Ik ben er van overtuigd dat ze trots is op jou en je mooie gezin!
    Je lieve kindjes en je mooie vrouw en die boomhut en die moestuin zijn het puntje op de i 😉

    Ik zal je eens wat zeggen: ik ben ook trots op je! 😚

    Dikke knuffel!

  2. David Stomph

    Lief van je! Ik ben ook trots op jou, moest nog aan je denken tijdens het schrijven. Opgroeien zonder vader is ook niet niks! 4 kinderen en als ik zie wat je allemaal met ze doet dan cijfer je jezelf behoorlijk weg zo nu en dan 😉

Comments are closed.